Dorota Przyłubska
Działaczka Grup Oporu Solidarni w sekcji legalizacji, żona Teodora Klincewicza, uchodzącego za szefa GOS. Producentka filmowa.
Dorota Przyłubska urodziła się 18.07.1964 r. Jest córką Marcina Przyłubskiego (znanego architekta), oraz Danuty Gosek-Przyłubskiej (działaczki podziemia antykomunistycznego). Już jako młoda dziewczyna z rodzinnych opowieści wyniosła dużą niechęć do komunistycznego systemu. Dostajemy obraz typowego warszawskiego dzieciństwa „na trzepaku”, choć też dzięki pracy ojca rodzina podróżowała poza granice Polski, co też doprowadzało do niecodziennych, absurdalnych sytuacji. Uczęszczała do XLVII Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Wyspiańskiego, gdzie stykała się z pierwszymi akcentami oporu wobec systemu, a następnie V Liceum Ogólnokształcącego im. Księcia Józefa Poniatowskiego, gdzie zdawała maturę. Jak sama wspomina, po wprowadzaniu stanu wojennego „moje zaangażowanie po prostu wzrosło w piorunującym tempie”.
Ważny element notacji stanowi osobisty obraz Teodora Klincewicza, współtwórcy i szefa GOS. Poznali się gdy została jego łączniczką w sekcji legalizacji. Pani Dorota wspomina początki ich znajomości, dzień, w którym go aresztowano; kiedy to „Teoś” szukał miejsca na nielegalną drukarnię po wyjściu z Rakowieckiej, czy ich ślub w 1987 r. w kościele św. Marcina na Starym Mieście. Opowiada o trudnych losach rodzinnych „Teosia” i relacji z bratem. W końcu również też o infiltracji Służby Bezpieczeństwa i aktywności Mariana Kotarskiego. W notacji poznajemy rys osobowościowy– nie tylko z perspektywy działań antykomunistycznych, ale również obraz prywatny, domowy.
Dostajemy wspomnienia z ponurych czasów, gdzie codzienność młodej rodziny, w której pojawia się dziecko, bywała trudna – nieustanne kolejki czy awarie w bloku z wielkiej płyty. Z lekką goryczą wspomina to, z czym musieli się zmierzyć młodzi ludzie z Grup Oporu po transformacji ustrojowej. Mimo to, relacja Pani Doroty jest pełną nadziei opowieścią o silnych więzach międzyludzkich, panujących w środowisku GOS, wzbogacona licznymi anegdotami, jak np. z nagrywania odezwy do robotników przez Zbigniewa Bujaka w mieszkaniu jej rodziców, problemy z ówczesnym budownictwem, czy przesłuchanie w więzieniu na Rakowieckiej, które podsumowała: „gdybym nie była świadkiem tego, bo siedziałam obok i słyszałam to bardzo dokładnie, no to jak z Barei …”.
Odznaczona przez prezydenta Andrzeja Dudę Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Wolności i Solidarności.