Ryszard Witkowski
Harcerz z podwarszawskiego Milanówka, żołnierz NOW i ZWZ-AK, Sprawiedliwy wśród Narodów Świata, szybownik, polski pilot doświadczalny, instruktor lotniczy, międzynarodowy specjalista w dziedzinie śmigłowców, publicysta i pisarz.
Ryszard Witkowski urodził się 9 maja 1926 r. w Milanówku jako syn Józefa Witkowskiego i Felicji z d. Brodowskiej. Miał starszą siostrę Anielę. Ojciec był uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej, potem pracował jako kierownik poczty w Milanówku, zmarł w 1928 r. Ryszard jako uczeń miejscowej szkoły powszechnej należał do 197. Mazowieckiej Drużyny Harcerzy, pełnił w niej funkcję zastępowego. W 1938 r. ukończył szóstą klasę i został przyjęty do Państwowego Gimnazjum im. Tomasza Zana w Pruszkowie. Kontynuował naukę gimnazjalną na tajnych kompletach, potem nieoficjalnie w legalnej szkole zawodowej. Był ministrantem w miejscowym kościele. W latach 1942–1943 pracował jako pomocnik mechanika w zakładach Škoda, a w latach 1943–1944 jako tokarz w fabryce obrabiarek Pionier. W 1941 r. wraz z kilkoma kolegami został zwerbowany do konspiracyjnej Narodowej Organizacji Wojskowej, w której złożył przysięgę i przyjął ps. Romuald”. Wiosną 1943 r. w ramach scalania konspiracyjnych organizacji wojskowych wstąpił do 52. plutonu w VII Obwodzie AK ”Obroża”, złożył przysięgę i przyjął ps. „Orliński”. M.in. pełnił funkcję kolportera podziemnej prasy oraz był w ochronie zrzutowiska - placówki „Solnica” pod Grodziskiem Mazowieckim przyjmującej skoczków – „cichociemnych”. W okresie Powstania Warszawskiego razem z matką w jej zakładzie fotograficznym w Milanówku wykonywali prace na rzecz Delegatury Rządu na Kraj. Od jesieni 1944 do stycznia 1945 r. z matką i siostrą przechowywali w swoim domy trzech Żydów, uciekinierów z Warszawy. Po wojnie w latach 1945–1949 pobierał naukę w Sekcji Lotniczej Wydziału Mechanicznego Szkoły Inżynierskiej im. Wawelberga i Rotwanda. Ukończył kurs pilotażu szybowców i samolotów. W 1949 r. rozpoczął pracę w Głównym Instytucie Lotnictwa w Warszawie, z której krótko potem został wyrzucony za przynależność do AK. Był więziony przez UB. Potem przez cztery lata pracował jako konstruktor w zakładach „Zelmot”. W 1955 r. powrócił do pracy w GIL w Dziale Badań w Locie. W późniejszym okresie został pilotem śmigłowców, a po szkoleniu, m.in. w Moskwie, z czasem został międzynarodowym specjalistą w tej dziedzinie lotnictwa. Jako pilot pracował w Szwecji, Libii, Jugosławii, Nigerii, Kanadzie i Indonezji dla programów ONZ – WHO i FAO. Był członkiem krajowych i światowych lotniczych organizacji, komisji i klubów. Udzielał się w dziedzinie modelarstwa lotniczego, pisał artykuły i książki o tematyce lotniczej. Przekazał do Muzeum Wojska Polskiego jedyny znany egzemplarz kombinezonu skoczka - „cichociemnego”, który zachował z czasu służby w AK. Został odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, a razem z matka i siostrą Medalem Sprawiedliwego pośród Narodów Świata. Zmarł 14 marca 2022 r. w Warszawie. Jest pochowany na Powązkach.