Andrzej Garlicki
W 1940 roku deportowany do Kazachstanu, później służył w armii gen. Władysława Andersa. Jako oficer służył w 3. Dywizji Strzelców Karpackich. Uczestnik bitwy pod Monte Cassino. Pianista.
Andrzej Marian Garlicki urodził się 16 lipca 1923 roku w Szulhanówce na Podolu jako syn Tadeusza Garlickiego i Stefanii z Grzymała-Dobieckich. Garliccy mieszkali w ciągu ostatnich lat przed wojną we Lwowie, gdzie Andrzej zdał tzw. małą maturę. Po wkroczeniu Sowietów jego ojciec został uwięziony przez NKWD i zmarł w obozie pracy przymusowej w głębi Rosji. Starszy i jedyny brat Jan został aresztowany przy przekraczaniu granicy i również został zesłany w głąb Rosji.
Od listopada 1939 r. żołnierz Służby Zwycięstwu Polski i Związku Walki Zbrojnej we Lwowie. 13 kwietnia 1940 roku zesłany wraz z matką przez NKWD do Kazachstanu. Od lutego 1942 roku żołnierz 10. Dywizji Piechoty Polskich Sił Zbrojnych formowanych w ZSRS. Od maja 1942 roku przebywał z Armią gen. Andersa w Iranie, a następnie Iraku, Palestynie oraz Egipcie. Po przepłynięciu Morza Kaspijskiego w porcie w Pahlevi, odnalazł swego brata Jana.
Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii służył w 3. Karpackim Pułku Artylerii Lekkiej, 3. Dywizji Strzelców Karpackich. W składzie tej jednostki przeszedł cały szlak bojowy 2. Korpusu Polskiego w kampanii włoskiej. Walczył m.in. o zdobycie Monte Cassino, Ankony, Loreto i Bolonii. W Wojsku Polskim dosłużył się stopnia porucznika artylerii.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał na emigracji, od 1952 r. mieszkał w Kanadzie. Uhonorowany Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Orderem Kanady i innymi odznaczeniami polskimi i zagranicznymi. Wybitnie zasłużony w działalności polonijnej i kombatanckiej, były Prezes Zarządu Głównego Kongresu Polonii Kanadyjskiej oraz Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie. Pasjonat gry na fortepianie. Zmarł 15 lipca 2022 r.