Jan Sikorski
Kapłan archidiecezji warszawskiej, doktor teologii, pierwszy naczelny kapelan Duszpasterstwa Więziennego RP.
Jan Sikorski urodził się 12 listopada 1935 r. w Kaliszu. Tam uczęszczał do liceum im. Adama Asnyka.
W 1952 r. wstąpił do seminarium duchownego w Warszawie, gdzie 6 lat później przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz posługiwał kolejno w parafiach: św. Jakuba Apostoła w Skierniewicach (1957–1964) i św. Michała Archanioła w Warszawie na Mokotowie (1964–1979). W 1979 r. został mianowany ojcem duchownym w seminarium warszawskim. Funkcję tę pełnił do 1985 r., kiedy to otrzymał nominację na proboszcza parafii św. Józefa Oblubieńca NMP w Warszawie na Kole (obecnie Sanktuarium Św. Józefa). W parafii tej rozwinął bardzo bogatą działalność duszpasterską, przejawiającą się głównie w zakładaniu i wspieraniu licznych wspólnot formacyjnych i modlitewnych, ubogacaniu uroczystości kościelnych różnymi ciekawymi inicjatywami i ustanowieniem całodobowej adoracji (1987), która rozsławiła kościół na Kole i trwa do dziś. W roku 2006 zasłużony i ceniony przez wiernych ks. Sikorski przeszedł na emeryturę i został rezydentem przy swojej byłej parafii. Na niespełna rok wyjechał na Ukrainę, by działać jako ojciec duchowny w kijowskim seminarium. Powrócił wiosną 2007 r., gdyż został mianowany ojcem duchownym duchowieństwa archidiecezji warszawskiej.
Pod koniec 1981 r. ks. Sikorski został oddelegowany przez prymasa Józefa Glempa do duszpasterstwa wśród internowanych w Areszcie Śledczym na warszawskiej Białołęce, gdzie odprawiał msze, spowiadał, podnosił na duchu. Dzięki jego pracy w więziennych realiach zdarzały się nawrócenia – chrzty i bierzmowania, a nawet ślub. Comiesięczne nabożeństwa organizował również po opuszczeniu przez nich ośrodków odosobnienia. Po śmierci ks. Jerzego Popiełuszki (1984), został odpowiedzialnym za prowadzenie mszy św. za Ojczyznę w kościele św. Stanisława Kostki na Żoliborzu. Był też honorowym kapelanem „Solidarności” regionu Mazowsze. Obowiązki proboszcza ks. Sikorski godził z równie aktywną działalnością na rzecz opieki duszpasterskiej nad więźniami. W latach 1989–2001 sprawował godność Naczelnego Kapelana Więziennictwa RP. Jest współtwórcą Bractwa Więziennego – grupy zajmującej się religijną i materialną pomocą więźniom i ich rodzinom.
Za swą działalność otrzymał następujące nagrody, odznaczenia i tytuły: Złota Odznaka Więziennictwa, Warszawianin Roku (1994), Złoty krzyż zasługi (2001), Oficerski Krzyż Polonia Restituta (2007), Medal św. Jerzego („Tygodnik Powszechny”), Medal Tygodnika „Niedziela”, Medal 25-lecia Solidarności Regionu Mazowsze, Medal Solidarności MZK, Medal za zasługi dla integracji edukacyjnej, przywilej noszenia rokiety, mantoletu i pierścienia, kapelana i prałata honorowego Jego Świątobliwości „Kustosz Pamięci Narodowej” (2023).