Witold Grzybowski
Żołnierz oddziału partyzanckiego porucznika Adolfa Pilcha ps. „Góra” i „Dolina”, uczestnik rajdu Zgrupowania Stołpecko-Nalibockiego AK z Nowogródczyzny do Puszczy Kampinoskiej, uczestnik walk Grupy „Kampinos” podczas Powstania Warszawskiego w tym jednej z największych bitew partyzanckich w czasie II wojny światowej na ziemiach polskich – przegranej bitwy pod Jaktorowem.
Witold Grzybowski, ps. „Kot” urodził się 4 kwietnia 1928 r. w Moskorzewie powiat Włoszczowa, w ówczesnym województwie kieleckim. Jego rodzicami byli Stanisław i Bronisława. Gdy miał trzy lata, ojciec dostał pracę w Miastkowie Kościelnym w powiecie Garwolin. W 1937 r. rodzina wyjechała na Kresy Wschodnie do majątku Pomorszczyzna koło Rakowa, w powiecie Mołodeczno w województwie wileńskim. Ojciec został kierownikiem miejscowej gorzelni, mama nie pracowała, prowadziła gospodarstwo domowe, wychowywała syna oraz starszą o cztery lata jego siostrę. Tam 1 września 1939 r. zastał ich wybuch wojny, a 17 września wkroczyły wojska sowieckie i rozpoczęła się okupacja. Z Pomorszczyzny zostali wysiedleni po niecałym roku i przenieśli się do Rakowa. W pierwszym okresie sowieckiej okupacji Witold musiał chodzić do miejscowej szkoły białoruskiej. Zaliczył szóstą klasę i na tym zakończył wojenna edukację. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941 r., ojciec dostał pracę w leśnictwie i rodzina wyprowadziła się do miejscowości Michałów koło Rakowa. Kiedy w czerwcu 1944 r. polski oddział partyzancki Zgrupowanie Stołpecko-Nalibockie wycofywał się z tamtego rejonu do centralnej Polski, Witold dołączył do tego oddziału jako ułan w 2. szwadronie kawalerii w 27 pułku ułanów. Dowódcą zgrupowania był porucznik Adolf Pilch, pseudonim „Góra” potem „Dolina”, a dowódcą 2. szwadronu wachmistrz Józef Niedźwiecki „Lawina”. Ze względu na młody wiek Witold nie brał bezpośredniego udziału w walkach, jego funkcją była opieka nad końmi. W lipcu oddział przemieścił się do Puszczy Kampinoskiej, a por. „Pilch” podporządkował się rozkazom dowódcy Rejonu VIII Obwodu Powiatu Warszawskiego AK kpt. Józefa Krzyczkowskiego „Szymona”. Już po wybuchu Powstania Warszawskiego z połączenia Zgrupowania Stołpecko-Nalibockiego z żołnierzami Rejonu VIII powstał Pułk Palmiry-Młociny, którym w zastępstwie rannego kpt. Krzyczkowskiego dowodził por. Pilch. Później działała tutaj Grupa AK „Kampinos” dowodzona przez mjr. Alfonsa Kotowskiego „Okonia”, a jej żołnierze brali udział w powstańczych walkach na terenie Puszczy Kampinoskiej, nieśli też pomoc Warszawie, walcząc m.in. na Żoliborzu i pod Dworcem Gdańskim. Witold Grzybowski był uczestnikiem wielkiej bitwy partyzanckiej pod Jaktorowem zakończonej rozbiciem przez Niemców głównych sił Grupy „Kampinos”. Służył następnie w partyzanckim oddziale w ramach 25 pp AK. Potem ukrywał się miejscowości Międzna Bankowa. W wyniku zdrady nieustalonej osoby został aresztowany przez żołnierzy kolaboracyjnej formacji rosyjskiej i wydany Niemcom. Był przetrzymywany w Paradyżu, a następnie w siedzibie Gestapo w Opocznie, skąd został uwolniony w styczniu 1945 r. po wkroczeniu Sowietów. W sierpniu 1945 r. spotkał się w Kolsku z rodzicami, którzy przyjechali tam transportem repatriacyjnym z Wileńszczyzny. Ojciec dostał pracę gorzelnika w Przylepie koło Zielonej Góry, potem w Sławie Śląskiej. Witold czasowo dołączył do niego jako pomocnik. Krótko potem został przyjęty do drugiej klasy gimnazjum w Zielonej Górze. W 1946 r. przerwał naukę, żeby finansowo pomagać rodzinie i wrócił do pracy w gorzelni kierowanej przez ojca. Wziął urlop, żeby ukończyć kurs gorzelnika w Poznaniu, a potem został kierownikiem drugiej gorzelni w Sławie Śląskiej. Następnie dostał powołanie do Marynarki Wojennej, trafił do Szkoły Podoficerskiej Artylerii Nadbrzeżnej w Gdyni-Orłowie, gdzie został dalmierzystą, a potem do baterii artylerii nadbrzeżnej na Helu. W wojsku związał się ze sportem strzeleckim, startował nawet w mistrzostwach Polski. W 1952 r. wyszedł z wojska, eksternistycznie ukończył gimnazjum w Zielonej Górze, a następnie w wieczorowym liceum w Łodzi uzyskał maturę pracując jednocześnie jako urzędnik. Ukończył Wydział Łączności na Politechnice Warszawskiej. Jeszcze przed uzyskaniem dyplomu podjął pracę w Warszawskich Zakładach Wytwórczych Urządzeń Telefonicznych. Kontynuował pasję strzelecką w kilku klubach sportowych, startował w mistrzostwach Polski, które wygrał w 1959 r., i w mistrzostwach Europy. Przy okazji startów w zawodach odwiedził kilka krajów. W 1962 r. został oddelegowany do pracy w MSW w wydziale łączności gdzie m.in. modernizował łączność „rządową” na terenie całego kraju. Będąc już w stopniu majora odmówił wstąpienia do PZPR i po 12 latach służby został zwolniony. Podjął pracę w Miejskim Przedsiębiorstwie Oczyszczania gdzie organizował łączność radiową, a po roku przeniósł się do Miejskiego Przedsiębiorstwo Taksówkowego jako organizator koordynacji zleceń. Przepracował tam 27 lat i odszedł na emeryturę w wieku 75 lat. Dopiero w 1987 roku włączył się w działalność do ruchu kombatanckiego i ujawnił swoją partyzancką przeszłość. Zabiegał o pamięć swojego partyzanckiego oddziału, popularyzując temat Zgrupowania Stołpecko-Nalibockiego oraz Grupy „Kampinos” m.in. na spotkaniach w szkołach. Był dwukrotnie żonaty. Ma córkę z pierwszego małżeństwa.