Tadeusz Konopacki
Żołnierz AK ps. „Trzaska”, w Powstaniu Warszawskim walczył w batalionie „Gustaw”. Więzień niemieckich obozów jenieckich, po wojnie architekt, skrzypek, działacz polonijny w Kanadzie.
Tadeusz Konopacki urodził się 17 maja 1923 roku w Warszawie w rodzinie mjr. Jana Konopackiego z zawodu chemika i Haliny z d. Maciejewskiej. Miał dwie siostry, starszą Jadwigę i młodszą Krystynę. Młodość spędził w Pionkach gdzie jego ojciec był rzeczoznawcą i odbiorcą w Państwowej Wytwórni Prochów i Materiałów Wybuchowych. Wojna zaskoczyła Tadeusza na obozie żeglarskim nad jeziorem Narocz. Jego ojciec został wzięty do niewoli niemieckiej we wrześniu w 1939 roku i trafił do obozu w niemieckim Murnau, a Tadeusz z matką i siostrami znalazł się w Warszawie u rodziny matki. Najpierw uczęszczał do gimnazjum i liceum im. Staszica w Warszawie, następnie studiował przez dwa lata na Wydziale Architektury w konspiracyjnej szkole Jagodzińskiego i na kompletach Politechniki Warszawskiej. Działał w harcerstwie. W tym samym czasie należał do Narodowej Organizacji Wojskowej i w 1943 roku skończył konspiracyjną szkołę podchorążych, gdzie później sam wykładał. 1 sierpnia 1944 roku wziął udział w Powstaniu Warszawskim w batalionie "Gustaw" - kompania "Genowefa". Walczył w Śródmieściu. 28 września został odznaczony Krzyżem Walecznych, a 4 października awansował do stopnia podporucznika czasu wojny.
Po upadku Powstania został wzięty do niewoli gdzie przebywał przez sześć miesięcy w następujących obozach: Bergen-Belzen, Gross Born, Sandbostel i Lubece. Uwolniony 2 maja 1945 r. udał się do Paryża, gdzie został członkiem Polskich Sił Zbrojnych w koszarach Bessier. Kontynuował studia architektoniczne w Liege, w Belgii. Studia skończył z wyróżnieniem na Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych. Po trzech latach pracy w Belgii wyemigrował do Kanady w 1951 roku. Był aktywnym działaczem polonijnym, pełniąc m.in. funkcję sekretarza Związku Polskich Inżynierów i Techników w Kanadzie. Przez rok pełnił funkcję Prezesa Kongresu Polonii Kanadyjskiej w 1963 r. Wraz z żoną, przez 20 lat uczestniczył w pracy charytatywnej dla polskich misji „Z Pomocą”. W 2005 r. otrzymał w Kanadzie Srebrną Honorową Odznakę SPK. Awansowany w 2010 r. na kapitana. Zmarł 29 grudnia 2014 r.