Stanisław Lipiński
Działacz opozycji demokratycznej w PRL, przewodniczący Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” w II Państwowym Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w Łodzi, członek Krajowej Sekcji Oświaty i Wychowania NSZZ „Solidarność”. Dr hab. nauk społecznych, specjalista w zakresie pomocy społecznej, teorii wychowania i dydaktyki specjalnej.
Stanisław Lipiński urodził się 12.05.1951 r. w Grzmiącej nad Odrą. Tam wychowywał się z braćmi i rodzicami, a od czwartego roku życia, po śmierci ojca tylko z mamą. Ojciec Jan był podoficerem 45 Pułku Strzelców Kresowych Piechoty w Równem. W roku 1940 wywieziony do Rodenbach k/ Frankenberga w Niemczech. Później przetransportowany do KL Buchenwald nr obozowy 133077 ze statusem więźnia politycznego. Przez jakiś czas przebywał w KL Sachsenhausen. W 1945 roku uciekł razem z dwoma współwięźniami. Podczas ucieczki został ostrzelany przez strażnika i ranny w nogi ukrywał się w lasach pod Frankenbergiem do czasu wkroczenia wojsk amerykańskich. Matka Helena (ur. 1905) jako dziecko podczas pierwszej wojny światowej została zmuszona do exodusu w 1915 r. określanego literaturze jako bieżeństwo , które zakończyło się w Kirgizji pod chińską granicą. Do Polski wróciła razem z rodzicami oraz bratem Janem po długiej wędrówce w 1921 r.
W 1969 r. Stanisław rozpoczął naukę w Kolegium Kształcenia nauczycieli w Brwinowie, następnie studiował Resocjalizację Społecznie Niedostosowanych w Państwowym Instytucie Pedagogiki Specjalnej w Warszawie. Magistra pedagogiki specjalnej uzyskał studiując w Wyższej Szkole Pedagogiki Specjalnej. Drogę zawodową rozpoczął w 1973 r. jako opiekun w Zakładzie Poprawczym w Oryszewie. Szybko jednak został zwolniony w konsekwencji za noszenie znaczka „V zjazdu PZPR-u” przypiętego do nogawki spodni, jako formę żartu i kpiny.
W 1975 r. poznał Antoniego Włodarczyka, historyka, patriotę. To spotkanie kształtuje postawę i aktywność opozycyjną Stanisława Lipińskiego. W 1980 r. wspólnie tworzą struktury Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” w II Państwowym Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w Łodzi. Jako pierwszy przewodniczący tej komisji i przedstawiciel „Solidarności” brał udział w Ogólnopolskiej Konferencji Pracowników Resocjalizacyjnych. W ramach działalności z ramienia „Solidarności” uczestniczył w organizacji pełnomocnictw do rozmów z komunistycznym rządem. Przewodniczył rozmowom z Departamentem Kształcenia Specjalnego Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji Ministerstwa Oświaty i Wychowania. Zapał do aktywności zgasił stan wojenny. Opozycjoniści powołali Międzyzakładowy Komitet Porozumiewawczy „ Solidarność” i w tym zakresie organizowali swoje dalsze działania: dystrybucję prasy podziemnej, zbieranie składek związkowych na wsparcie finansowe dla zwolnionych z pracy nauczycieli, tworzenie pieczątek wolnościowych. Stanisław również uczestniczył w konspiracyjnych spotkaniach organizowanych w parafii Dobrego Pasterza w Łodzi i mieszkaniach prywatnych. W latach 1983–1984 podlegał inwigilacji ze strony Służby Bezpieczeństwa.
Jest dr hab. nauk społecznych, specjalistą w zakresie pomocy społecznej, teorii wychowania i dydaktyki specjalnej. Równolegle do pracy na uczelniach pracował jako nauczyciel i wychowawca w placówkach resocjalizacyjnych. W 2021 r. postanowieniem Prezydenta RP odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności.