Franciszek Ramik
Żołnierz wojny obronnej Polski 1939 r., a następnie Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie w stopniu kaprala.
Franciszek Ramik urodził się 19 września 1919 r. w Karwinie na Zaolziu. Jego rodzina przybyła na Śląsk z Chorwacji na początku XVIII wieku. We wrześniu 1939 r. po zdaniu matury dostał powołanie do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie obronnej przeciwko Niemcom, podczas której został ranny. Wraz ze swym oddziałem przedostali się do Mikulińca w rejonie tarnopolskim, gdzie – nie wiedząc o inwazji ZSRS na Polskę – wpadli w ręce Sowietów. Przebywał w obozie na południe od Żytomierza. Po tygodniu udało mu się zbiec – mimo rannej nogi – wykorzystując nieuwagę strażników. Przedostał się do Lwowa, gdzie dołączył do grupy polskich Ślązaków. Stamtąd udał się na Węgry, następnie na Bliski Wschód do Palestyny. Uczestniczył w bitwie o Tobruk w 1941 roku. Podczas rozminowywania terenu w grudniu 1941 r. został poważnie ranny i był hospitalizowany w Fajum w Egipcie do czerwca 1942 roku. Szpital opuścił w 1943 r. i udał się do Anglii. Tam odbył pięcioletnie studia architektoniczne w Lester School of Architecture. Po ich ukończeniu wyjechał do Kanady, gdzie osiadł na stałe. Był członkiem Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie Koło nr 8 w Ottawie. Zmarł 24 września 2013 roku.
Odznaczony m.in. brytyjskimi Africa Star, War Star, polskimi brązowym, srebrnym i złotym Krzyżem Walecznych.