Andrzej Gelberg
Dziennikarz, publicysta i reporter, działacz opozycji antykomunistycznej w PRL. Szef podziemnego Radia Solidarność Program III. Redaktor naczelny Tygodnika Solidarność.
Andrzej Leon Gelberg urodził się 25 grudnia 1945 r. we Lwowie. Jak sam mówi - na peronie pociągu. Wówczas rodzice wracali z zesłania, z Kazachstanu. Ojciec – Ludwik - był profesorem prawa międzynarodowego, a matka – Lea - lektorką języka rosyjskiego, pracowała na Uniwersytecie Warszawskim. W 1970 r. ukończył Politechnikę Warszawską na Wydz. Maszyn Roboczych i Pojazdów. Następnie przez rok był pracownikiem PKS w Warszawie. W latach 1971-1973 pracował w Głównym Biurze Studiów i Projektów Zaplecza Technicznego Motoryzacji w Warszawie, natomiast warsztat dziennikarski zdobywał jako z-ca redaktora naczelnego, następnie redaktor naczelny miesięcznika „Technika Motoryzacyjna” (1973-1981).
Od września 1980 r. należy do Solidarności i został wiceprzewodniczącym Komitetu Założycielskiego w Wydawnictwie Czasopism Technicznych Sigma-NOT, następnie przewodniczącym Komisji Zakładowej. Po wprowadzeniu stanu wojennego ukrywał się do wiosny 1982 r. W międzyczasie został zwolniony z pracy. Nowe zatrudnianie podjął w redakcji biuletynu Spółdzielni Pracy Dziennikarzy Omnipress (do 1989 r.). Aktywnie działał w drugim obiegu wydawniczym: jako współtwórca, członek redakcji i autor (ps. Edward Kortal) w podziemnym piśmie „Karta”, a także autor w „Tygodniku Wojennym”, „Tygodniku Mazowsze”, „PWA. Przeglądzie Wiadomości Agencyjnych”, „CDN – Głos Wolnego Robotnika” i „Moście”. Był wydawcą, drukarzem, kolporterem. W 1986 r. pod pseudonimem Edward Poliński wydał książkę Póki żyjemy.
Współorganizował i jako szef zarządzał podziemnym „Radiem Solidarność Program 3” (1985-1989). W maju i sierpniu 1988 r. uczestniczył jako dziennikarz w strajku w Stoczni Gdańskiej im. Lenina. W 1989 r. był jednym z twórców kampanii wyborczej KO „Solidarność”, w sztabie wyborczym zarządzał Krajowym Biurem Informacyjnym. W 1991 r. został dziennikarzem „Tygodnika Solidarność”, zaś po paru miesiącach objął kierownictwo jako redaktor naczelny (do 2002 r.). Był również Przewodniczącym Rady Nadzorczej Polskiej Agencji Informacyjnej (1997-1999), doradcą prezydenta m.st. Warszawy Lecha Kaczyńskiego i wykładowcą w Wyższej Szkole Dziennikarskiej im. Melchiora Wańkowicza, zastępcą redaktora naczelnego „Gazety Bankowej” (2008-2010).
Aktualnie dziennikarz Radia Wnet, a od 2012 r. szef reaktywowanego Radia Solidarność. Członek Polskiego Związku Brydża Sportowego, wicemistrz Polski (1998). W 2022 r. był w pogrążonej wojną Ukrainie i realizował filmy dokumentalne: Porwani za młodu, Oblężone miasto (wspólnie z Pawłem Badzio).
Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2006 r.), oraz Krzyżem Wolności i Solidarności (2018 r.).