Alicja Wancerz-Gluza
Warszawianka, absolwentka Wydziału Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego, nauczycielka licealna, współtwórczyni „Solidarności” Oświaty i podziemnego pisma „Karta”, autorka artykułów i kolporterka, współtwórczyni Archiwum Wschodniego dokumentującego sowieckie represje na Polakach od 1939 r., po 1989 r. nadal związana z „Kartą” na funkcjach zarządczych.
Alicja Wancerz-Gluza urodziła się 26 czerwca 1956 r. w Warszawie. Jej rodzicami byli Józef Wancerz i Teresa Wancerz z d. Sierama. Mieszkali najpierw na Pradze, potem od 1960 r. na Żoliborzu. Jako dziecko zapamiętała z przekazów wydarzenia takie jak wkroczenie Wojska Polskiego do Czechosłowacji w 1968 r. Maturę zdała w 1975 r. W 1979 r. ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim i rozpoczęła pracę jako nauczycielka języka polskiego w stołecznych liceach - XXII LO im. José Martí (1979-1980), II LO im. Stefana Batorego (1980-1983). W pierwszym z nich miała już praktyki na ostatnim roku studiów. Od września 1980 r. działała w „Solidarności”. Współzałożycielka we wrześniu 1980 r. pierwszego, symbolicznego 10-osobowego koła „S” w liceum Jose Marti. W roku szkolnym 1980/1981 razem z Januszem Kostynowiczem – animatorka i działaczka Klubu Oświaty „Solidarności” Nauczycieli. Autorka tekstów na te tematy w niezależnym piśmie nauczycielskim „Rozmowy”. W 1982 r. w okresie stanu wojennego w Polsce współtwórczyni, m.in. razem z późniejszym mężem Zbigniewem Gluzą, podziemnego pisma „Karta”, które ukazuje się do dziś. Od momentu powstania pisma w pierwszych dniach stanu wojennego do momentu jego zalegalizowania pod koniec 1989 r. opublikowała kilkadziesiąt artykułów podpisywanych m.in. „S”, a potem Anna Karska. Zajmowała się również drukowaniem i kolportowaniem pisma. Zredagowała i wydała kilku książek w ruchu podziemnym, nie tylko związanych z KARTĄ, jak Biblioteka Wschodnia, ale także w innych podziemnych wydawnictwach, m.in. redagowała Rodowody niepokornych Bogdana Cywińskiego w Wydawnictwie „Krąg”. W latach 80. pracowała jako redaktor w wydawnictwie SIGMA. Od 1987 r. współtworzyła w konspiracji Archiwum Wschodnie, gdzie dokumentowano represje wobec obywateli polskich pod okupacją sowiecką po 17 września 1939 r. i na terenie ZSRS. W ramach tej działalności m.in. nagrywano po raz pierwszy relacje świadków historii. Aktywność tę zapoczątkował przygotowany przez nią blok na temat polskich łagierniczek zatytułowany „Ocalone”, który znalazł się w numerze 6 podziemnej „Karty”. Od października 1991 r. pracuje w Ośrodku KARTA, gdzie pełni funkcję członka Zarządu i Rady Fundacji. Instytucja zajmuje się dokumentowaniem historii XX wiecznej Polski i Europy Wschodniej. W latach 1992–1997, jako przedstawicielka Ośrodka KARTA, współpracowała z II Programem Telewizji Polskiej, współtworząc programy, reportaże historyczne i filmy dokumentalne. Koordynatorka wielu projektów internetowych, programów oraz organizatorka wielu konkursów w Ośrodku KARTA, współtwórczyni i redaktorka książek KARTY. W 2011 r. odznaczona przez Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi w działalności na rzecz budowania społeczeństwa obywatelskiego, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej”.