N0203
Inżynier elektronik i informatyk, żołnierz Szarych Szeregów w Batalionie "Zośka", uczestnik Powstania Warszawskiego, trzykrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych.
Warszawa, okupacja niemiecka. Prawdopodobnie 1943, początek 1944 roku. Jacek Karpiński, choć ma zaledwie 16 lat, jest już nie tylko posiadaczem zawodowego prawa jazdy, lecz również członkiem specjalnej drużyny samochodowej w ramach Armii Krajowej. Wszystko przez to, że "Mały Jacek" celowo zawyżył swój wiek o 3 lata, by móc walczyć wraz z dorosłymi. Jako pasjonat motoryzacji już od dziecka prowadził auto, najpierw za zgodą ojca, później zupełnie samodzielnie. Pod dowództwem Wiesława Krajewskiego „Sema”, „Mikiego” jako pełnoprawny żołnierz uczestniczy w akcjach bojowych. Jednej z nich o mało nie przypłaca życiem. Wraz z dowódcą i dwoma kolegami udają się autem na niemieckich numerach na rynek Nowego Miasta, w oczekiwaniu na kata Warszawy, Franza Kutscherę. Zadaniem oddziału jest dokonanie rozpoznania, gdzie i o której godzinie znajduje się „cel”, tak aby planowany zamach się powiódł. Gdy czterej młodzi mężczyźni siedzą w aucie czekając na dowódcę SS, nagle w pobliże nich podjeżdża odkryty, półciężarowy niemiecki samochód z dwunastoma żandarmami na skrzyni. Pośrodku nich, siedzących w dwóch rzędach, stoi na stojaku ciężki karabin maszynowy. Żołnierze kierują go wraz z pistoletami maszynowymi w czterech pasażerów czarnego auta. Sytuacja wydaje się patowa: młodzi ludzie nie mają żadnych przepustek, legitymacji ani usprawiedliwienia dla swego pobytu w tym miejscu. Wtedy podporucznik Krajewski ku ich zdumieniu oznajmia: "Panowie, spokojnie. Uśmiechamy się". Obie strony wpatrują się w siebie przez kilka minut, czekając na rozwój wydarzeń. Posłuchaj, jak skończyła się ta historia i jakie inne ciekawe i dramatyczne opowieści z czasów okupacji przekazał przyszły uczony i konstruktor.
