N0461
Sybirak, zesłany w głąb ZSRS jako dziecko wraz z rodziną w 1940 r.
Jest rok 1941, Astrachań, ZSRS. Rodzina Szudrowiczów jest przewożona w ramach wewnętrznej deportacji w kolejne miejsce zsyłki. Na stacji kolejowej pociąg ma krótki postój. Stanisław wraz z rodzeństwem, ojcem i dwójką przygarniętych przez rodziców dzieci przyjaciela, czekają na odjazd. W tym czasie matka staje w kolejce po chleb rozdawany dla przesiedleńców. Nagle pociąg odjeżdża, zostawiając kobietę. Jednak zdeterminowana matka zrobi wszystko, by dołączyć do rodziny. Porcjuje chleb, a następnie sprzedaje kromki sowieckim żołnierzom. Za tak zarobione pieniądze kupuje bilet na kolejny skład. Za Uralem w Czelabińsku dołącza do najbliższych po kilku dniach. „Patrzymy się tak, nasz transport stoi, jedzie osobowy pociąg, bo przepuszczają, patrzymy mamusia w oknie, no ta radocha” – wspomina Pan Stanisław. Okazuje się, że dla głodnej rodziny ocaliła także kawałek pieczywa. Wszyscy zajadają ze smakiem, chociaż chleb po tylu dniach jest już zielony od pleśni… „Jak to mówi się, że jakaś witamina, tak? No, penicylina, tak? Żyję.” – kwituje
z uśmiechem Świadek.
