N0688
Inżynier mechanik energetyk, działacz Niezależnego Zrzeszenia Studentów od 1980 r., polityk i urzędnik państwowy III Rzeczypospolitej. W latach 1978-1980 członek Ruchu Narodowego; organizator pielgrzymek studenckich, grup samokształceniowych w Duszpasterstwie Akademickim w Radomiu.
Jest jesień 1981 roku. W Wyższej Szkole Inżynierskiej w Radomiu trwa – jak się później okaże – jeden z najdłuższych protestów w PRL. Studenci domagają się odwołania apodyktycznego i wybranego ze złamaniem obowiązujących procedur rektora prof. Michała Hebdy. W samym centrum wydarzeń znajduje się Włodzimierz Dobrowolski, który jest rzecznikiem prasowym strajku i członkiem Komitetu Strajkowego. Z dnia na dzień do studentów przyłączają się kolejne osoby – pod koniec października jest ich już około 400. Protestujących wspierają duchowo bp Edward Materski oraz duszpasterz akademicki ks. Jerzy Banaśkiewicz. Strajk zyskuje również poparcie w środowiskach akademickich w całym kraju, m.in. od Konferencji Rektorów Polskich Szkół Akademickich. Władze komunistyczne nie myślą jednak o jakimkolwiek porozumieniu. W planach mają już bowiem siłowe rozwiązanie, które nastąpi 13 grudnia. Posłuchaj „z pierwszej ręki”, jaka atmosfera panowała wśród protestujących, kto jeszcze udzielił im wsparcia, jak wyglądały próby negocjacji z władzami podczas 49-dniowego protestu wieńczącego okres „karnawału Solidarności” w Polsce.
