N0754
Pochodzi ze Starachowic, odbył studia inżynierskie w NRD w Dreźnie, pracował w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Radomiu gdzie w końcu 1981 r. był członkiem komisji zakładowej NSZZ Solidarność, uczestniczył w najdłuższym strajku okupacyjnym w czasach PRL, szykanowany przez MO w stanie wojennym.
Jest lato 1981 roku. Jacek Mężyk jako inżynier pracuje w Centrum Uczelniano – Przemysłowym prazy Wyższej Szkole Inżynierskiej w Radomiu. Należy do Solidarności. W tym czasie władze mianują na rektora Michała Hebdę wcześniej usuwając z Senatu uczelni przedstawicieli NSZZ „Solidarność” i Niezależnego Zrzeszenia Studentów i zmieniając ordynację wyborczą. Pracownicy, związkowcy, społeczność uczelniana protestują i domagają się odwołania rektora. Nic to nie daje. 17 października rozpoczyna się strajk ostrzegawczy, 24 października Komisja Zakładowa NSZZ „Solidarność”, w której Jacek Mężyk jest skarbnikiem, ogłasza generalny strajk okupacyjny, który rozpoczyna się dwa dni później i staje się motorem do ogólnopolskiego strajku środowisk akademickich. Strajk w radomskiej uczelni będzie trwał do 13 grudnia, do dnia ogłoszenia stanu wojennego. Okaże się najdłuższym strajkiem w całym okresie istnienia PRL.
