Bronisław Wildstein
Działacz opozycji w okresie PRL, pisarz, dziennikarz, publicysta. Kawaler Orderu Orła Białego.
Bronisław Wildstein urodził się 11 czerwca 1952 w Olsztynie. W latach 1971-1980 student Uniwersytetu Jagiellońskiego, kierunek filologia polska. W 1973 r. uczestniczył w proteście na UJ przeciwko powołaniu SZSP: kolporter ulotek. W 1975-1976 organizator na polonistyce (ze Stanisławem Pyjasem i Lesławem Maleszką) nieformalnej grupy zwanej Anarchistami; w 1976 relegowany ze studiów za „obrazę kierownika praktyk zawodowych UJ”, w wyniku protestu zorganizowanego przez kolegów (pod petycją w jego obronie podpisało się prawie 100 osób) przywrócony w prawach studenta. Od jesieni 1976 r. współpracownik KOR, następnie KSS KOR, współorganizator akcji zbierania podpisów w obronie robotników Radomia i Ursusa i pieniędzy na pomoc dla nich i ich rodzin. Po śmierci swojego przyjaciela Stanisława Pyjasa 7 V 1977 r. współorganizator tzw. czarnych juwenaliów i Czarnego Marszu w Krakowie, 15 V 1977 r. współzałożyciel SKS. 18 IX 1977 r. sygnatariusz Deklaracji Ruchu Demokratycznego; od X 1977 r. redaktor pierwszego niezależnego studenckiego pisma „Indeks”. Wielokrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany, m.in. 26 III 1980 r. przed wyborami do Sejmu PRL zatrzymany prewencyjnie, uciekł z budynku MO przy pl. Wolności w Krakowie, wyskakując z 1. piętra. 10-17 V 1980 r. w kościele św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej uczestnik głodówki solidarnościowej z głodującymi w więzieniu Mirosławem Chojeckim i Dariuszem Kobzdejem oraz w proteście przeciwko przetrzymywaniu w więzieniach działaczy opozycji.
W VIII 1980 r. w Stoczni Gdańskiej im Lenina, 23 VIII 1980 zatrzymany (z M. Chojeckim) w Gdyni, przewieziony do Krakowa, przetrzymywany kolejno po 48 godz. w AŚ, nast. 1 dzień. w areszcie domowym, 31 VIII 1980 r. aresztowany, 1 IX 1980 zwolniony na mocy Porozumień Sierpniowych. We IX 1980 r. członek Komitetu Założycielskiego NZS na UJ, współtwórca i redaktor „Biuletynu NZS”. W XI 1980 r. wyjechał do Europy Zachodniej, stan wojenny zastał go w Holandii, od II 1982 r. we Francji. W latach 1982-1987 redaktor nacz. emigracyjnego miesięcznika „Kontakt”; 1987-1989 pracownik paryskiego biura Radia Wolna Europa. Od 1990 r. w Polsce. Od powrotu do Polski dążył do ujawnienia kulis śmierci Stanisława Pyjasa. W 2001 doprowadził do ujawnienia tajnego współpracownika SB o ps. Ketman, którym okazał się Lesław Maleszka. Do 7 V 1976 rozpracowywany przez Wydz. III KW MO w Krakowie w ramach SOS/SOR krypt. Optymiści.
W latach 1990-1993 dyr. Radia Kraków, 1993-1996 sekretarz redakcji dziennika „Życie Warszawy”, 1996-1997 z-ca redaktora naczelnego dziennika „Życie”; od 1997 dziennikarz niezależny, felietonista tygodnika „Wprost”, miesięcznika „Nowe Państwo”, publicysta dziennika „Rzeczpospolita” zwolniony 31 I 2005 r. po opublikowaniu tzw. listy Wildsteina. W latach 2006-2007 prezes TVP. W latach 2012-2014 redaktor naczelny Telewizji Republika.
Konsultant filmu ''Gry uliczne'' (reż. Krzysztof Krauze), opartego na wydarzeniach związanych ze śmiercią S. Pyjasa. Autor licznych książek, m.in. ''Jak woda'' (1989), ''O zdradzie i śmierci'' (1992), ''Brat'' (1992), ''Dekomunizacja, której nie było'' (2000), ''Przyszłość z ograniczoną odpowiedzialnością'', ''Mistrz'' (2004), ''Długi cień PRL-u'' (2005), ''Moje boje z III RP i nie tylko'' (2008), ''Dolina nicości'', ''Śmieszna dwuznaczność świata, który oszalał'' (2009), „Czas niedokonany” (2011), „Ukryty” (2012), „Cienie moich czasów” (2015), „Dom wybranych” (2016), „O kulturze i rewolucji” (2018), „Bunt i afirmacja” (2020).
Laureat wielu literackich nagród. Uhonorowany został m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2006), Orderem Orła Białego (2016), Złotym Medalem Zasłużony Kulturze – Gloria Artis (2016), Krzyżem Wolności i Solidarności (2017).