Anna Sulikowska
Dziecko II wojny światowej, lekarz medycyny, współorganizatorka służb medycznych przy ks. Jerzym Popiełuszce oraz duszpasterstwa środowiska medycznego.
Anna Sulikowska urodziła się 24 sierpnia 1935 r. w Warszawie jako córka Adama Sulikowskiego i Gabrieli z d. Kuleszyńskiej, sanitariuszki w I wojnie światowej. Przodkami jej ojca byli powstańcy styczniowi (generał Jan Krukowiecki) i listopadowi (Aleksander Krukowiecki syn generała). Jej przodek Karol Sulikowski był dyrektorem kolei warszawsko-wiedeńskiej. Dzieciństwo spędziła w majątku rodziców w Popniu koło Jeżowa, położonym ok. 40 km na wschód od Łodzi. Po wybuchu wojny jej rodzina czasowo wyjechała do bliskich w Wilkowicach, po pewnym czasie wrócili do majątku. Ukrywali w nim przedwojennych profesorów matematyki i polskiego, którzy uczyli starsze rodzeństwo. Ich dom był też miejscem spotkań lokalnej partyzantki. Obaj bracia w konspiracji byli żołnierzami Narodowych Sił Zbrojnych. Z czasem Niemcy zajęli większą część dworu. Gdy zbliżał się front ojciec Anny uznał, że bezpieczniej będzie wyjechać do rodziny w Warszawie. Zamieszkali u babki przy ul. Okólnik. Krótko potem wybuchło Powstanie. Najstarsza siostra Aleksandra pełniła służbę jak sanitariuszka. Po upadku Powstania Anna wraz z mamą i babcią zostały wygnane z Warszawy do niemieckiego obozu przejściowego Dulag 121 w Pruszkowie. Udało im się uciec z transportu kolejowego do Auschwitz. Po pewnym czasie rodzina wróciła do majątku w Popniu, który zajęli Sowieci. Udało się stamtąd zabrać portrety przodków, które pani Anna ma do dzisiaj w warszawskim mieszkaniu. Po wojnie Anna mieszkała w kilku miejscach, m.in. w Łodzi, Włocławku, Dzierżoniowie, dwukrotnie u sióstr zakonnych, często zmieniała szkoły. Bywało, że zostawała z nich wyrzucana za ziemiańskie pochodzenie i udział ojca w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. Przed maturą mieszkała we Wrocławiu u sióstr urszulanek. Maturę zdała w Kaliszu, potem wróciła do Wrocławia, gdzie dwa lata pracowała w banku jako referentka. Ze względu na pochodzenie z trudem za drugim razem dostała się na studia medyczne. Przeniosła się do Warszawy, potem podjęła pracę w przychodni przy ul. Saskiej, gdzie wstąpiła do Solidarności. Gdy przeniosła się do szpitala kolejowego na Barskiej, kontynuowała działalność w Solidarności podziemnej. Krótko potem związała się z organizacją służb medycznych w parafii przy kościele p.w. św. Stanisława Kostki prowadzonej przez ks. Jerzego Popiełuszkę, współorganizowała tam też duszpasterstwo środowiska medycznego. Prymas Polski kardynał Józef Glemp w 2009 r. odznaczył ją Medalem Prymasowskim. Za czuwanie w latach 1984-2015 przy grobie kapłana męczennika bł. ks. Jerzego Popiełuszki została odznaczona medalem „Zasłużonego dla Archidiecezji Warszawskiej”.