Maria Opalińska
Córka i wnuczka osób, które w czasie II wojny światowej w swoim gospodarstwie rolnym we wsi Holendry Baranowskie w powiecie Grodzisk Mazowiecki ofiarnie i skutecznie ukryły i uratowały od śmierci kilku Polaków pochodzenia żydowskiego.
Maria Jolanta Opalińska z domu Wawrzyniak urodziła się 9 listopada 1940 r. we wsi Buszyce (obecnie gmina Baranów, powiat Grodzisk Mazowiecki). Jest córką Jadwigi z domu Konarskiej i Tadeusza Wawrzyniaków. W 1941 r. rodzina przeprowadziła się do rodziców ojca Marii Jolanty - Heleny z domu Dukaczewskiej i Franciszka Wawrzyniaków, prowadzących gospodarstwo w pobliskiej wsi – Holendrach Baranowskich. W następnych latach obie rodziny w miejscu swojego zamieszkania wspólnie udzielały pomocy kilku osobom narodowości żydowskiej usiłujących przetrwać okres Zagłady. Bezpieczny azyl uzyskali też młodsza siostra Heleny Wawrzyniak Janina i jej mąż żydowski przedsiębiorca z Warszawy oraz dwójka ich dzieci. W 1947 r. Jadwiga i Tadeusz Wawrzyniakowie wraz z Marią Jolantą i urodzonym w 1945 r. synem Leszkiem przenieśli się na Ziemie Odzyskane i zamieszkali w Żarach (obecnie województwo lubuskie). Powrót do centralnej Polski nastąpił w 1952 r. Kolejnym miejscem pobytu stał się Milanówek pod Warszawą, gdzie wysiłkiem wszystkich członków rodziny udało się wybudować własny dom jednorodzinny. W 1960 przyszła na świat najmłodsza z rodzeństwa - Ewa. Maria Jolanta Opalińska ukończyła w Milanówku szkołę podstawową, a następnie liceum ogólnokształcące. Po maturze, w roku 1958 podjęła pracę w Warszawie w Centralnym Domu Towarowym, m. in. na stoisku Mody Polskiej. Od 1963 r. jej nowym miejscem zatrudnienia stał się sekretariat w Zjednoczeniu Hodowli Roślin i Nasiennictwa. W tym okresie ukończyła też policealną szkołę przygotowującą do pracy biurowej. W 1968 r. wyszła za mąż za Władysława Opalińskiego. Po ślubie zamieszkała wraz z mężem w Warszawie. W 1969 r. urodził się syn Tomasz, natomiast w roku 1972 córka Anna. W 1974 r. zakończyła pracę w Zjednoczeniu poświęcając się rodzinie. Do pracy zawodowej powróciła na przełomie lat 70. i 80. zakładając własną działalność gospodarczą. Wykorzystując posiadane umiejętności, zarówno pracy ręcznej jak i maszynowej, zajęła się wytwarzaniem wyrobów dziewiarskich, przede wszystkim odzieży damskiej. Współpracowała okresowo z kilkoma podwykonawcami. Niektóre jej projekty i rozwiązania znalazły uznanie w branży i były prezentowane na łamach ówczesnej polskiej prasy modowej. W latach 80. po wprowadzeniu stanu wojennego wspomagała działalność podziemia m. in. przechowując prasę i literaturę. W połowie lat 90., z uwagi na stan zdrowia sędziwych rodziców, powróciła do Milanówka, gdzie mieszka do dziś.