Stefan Meissner
Uczestnik obrony Warszawy w 1939 r., konspirator czasu okupacji niemieckiej, żołnierz AK, uczestnik Powstania Warszawskiego, jeniec niemieckich obozów, żołnierz 2. Korpusu Polskiego, po wojnie wyemigrował do Kanady.
Stefan Meissner ps. „Krzysztof” urodził się 14 stycznia 1926 r. w Buczynku koło Warszawy. Jego przodkowie przybyli z Niemiec, osiedlili się w Inflantach, z czasem się w pełni spolonizowali. Był synem Jana Meissnera i Zofia z d. Szemiot. Miał czterech braci, trzech starszych i jednego młodszego. Do szkoły powszechnej i pierwszej klasy gimnazjum „Przyszłość” uczęszczał w Warszawie. W drugim dniu wojny 1939 r. rodzina zamieszkała w Warszawie przy ul. 6 sierpnia 23. Stefan brał udział w cywilnej obronie miasta, gasił pożary, uczestniczył w transporcie rannych. Na rozkaz płk. Umiastowskiego jego dwóch braci wyjechało na wschód, on z dwoma pozostałymi, rodzicami i babcią nie opuścili Warszawy. Po zakończeniu walk ojciec odmówił podpisana volkslisty i Niemcy zagarnęli ich rodzinny mająteczek w Buczynku. Stefan kontynuował naukę w gimnazjum, które funkcjonowało dalej jako szkoła zawodowa, żeby nie zostało zamknięte przez Niemców. Uczęszczał potem do tajnej szkoły przy ul. Piusa, dawnego gimnazjum żeńskiego Wołowskiej. Tam zdał małą maturę. Jego dwaj starsi bracia wcześnie wstąpili do konspiracji. Jeden z nich został aresztowany i zamordowany w siedzibie Gestapo przy Al. Szucha. Po tym wydarzeniu rodzina opuściła dotychczasowe mieszkanie. Stefan zamieszkał u znajomych rodziców w leśniczówce pod Warszawą. Kontynuował naukę licealną na tajnych kompletach, najpierw w dawnym gimnazjum „Przyszłości”, a później w gimnazjum Staszica, gdzie wiosną 1944 r. zdał maturę. Został przyjęty do podchorążówki, gdzie złożył przysięgę wojskową i wstąpił do AK. Uczestniczył m.in. w wysadzaniu torów kolejowych pod Garwolinem. Gdy wybuchło Powstanie Warszawskie został żołnierzem Okręgu Warszawskiego AK, I Obwodu "Radwan", IV zgrupowania "Gurt", 2. kompanii - pluton 140. Walczył w Śródmieściu Północ. Razem z jednym z braci brał udział w walkach o hotel „Astoria”, koszary policji przy ul. Ciepłej, Dworzec Główny, restaurację „Żywiec” oraz gmach PAST-y przy ul. Zielnej. Był dwa razy lekko ranny. Brat zginął przy ul. Ciepłej. Ciężką ranę otrzymał 10 września 1944 r. Podczas walk poznał sanitariuszkę – Aleksandrę, swoją przyszłą żonę. Po upadku powstania trafił do niemieckiej niewoli i został wywieziony pociągiem sanitarnym. Od 14 października był leczony w szpitalu jeńców AK w Zeithain w Saksonii podlegającym Stalagowi IV B, a 23 stycznia 1945 r. został przeniesiony do głównego obozu tego stalagu w Mühlberg. Stamtąd gdy zbliżał się front za zgodą Niemców wyszedł w kilkusetosobowej grupie ewakuacyjnej na zachód. Krążąc pomiędzy Austrią a Niemcami odnalazł brata. Przez jakiś czas byli w Meppen w rejonie stacjonowania 1. Dywizji Pancernej gen. Maczka, potem razem przedostali się do Włoch i wstąpili do 2. Korpusu Polskiego. Stefan najpierw służył w Centrum Wyszkolenia Wojsk Pancernych w Gallipoli, potem został odkomenderowany na studia do Mediolanu. Tam ożenił się z Aleksandrą. Po pewnym czasie wszystkich słuchaczy z niższych lat ewakuowano do Anglii. Wyjechał razem z żoną, a na miejscu otrzymał stypendium wojskowe i zdał egzaminy do Polish University College, który ukończył w 1951r. Następnie razem wyemigrowali do Kanady. Stefan Meissner ma pięciu synów. 20 czerwca 2024 r. Rada miasta stołecznego Warszawy nadała mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Stołecznego Warszawy. Został odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych, Medalem Wojska, Krzyżem Armii Krajowej, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Krzyżem Partyzanckim, Medalem za Warszawę 1939–1945. Jest autorem książki Krzyknęli „Wolność!”. Wspomnienia z okupacji i powstania wydanej przez Wydawnictwo Bellona w 2012 r.