Halina Lesiewska-Trzcińska
Podczas okupacji niemieckiej była łączniczką NOW w oddziale Tadeusza Macińskiego ps. „Prus”. Aresztowana w wyniku wpadki wiosną 1944 roku przez gestapo. Więźniarka obozu koncentracyjnego w Ravensbrück. Przeżyła „marsz śmierci”.
Halina Lesiewska urodziła się 13.04.1919 r. w Przeździatce koło Sokołowa Podlaskiego. Była córką Stanisława Lesiewskiego i Janiny z d. Tańskiej. Dzieciństwo spędziła w majątku Zakrzew koło Częstochowy. W Częstochowie ukończyła prywatne, żeńskie Gimnazjum Stowarzyszenia Nauka i Praca, gdzie w 1938 r. uzyskała świadectwo dojrzałości. W 1936 r. przystąpiła do nielegalnej młodzieżowej sekcji Stronnictwa Narodowego. W latach 1938–1939 studiowała polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Podczas okupacji niemieckiej włączyła się w działalność konspiracyjną Stronnictwa Narodowego w Warszawie zorganizowaną przez Tadeusza Macińskiego. Oprócz tego uczyła się konspiracyjnie w Szkole Medycznej i studiach dziennikarskich zorganizowanych przez Zrzeszenie Dziennikarzy Ziem Zachodnich. 13 kwietnia 1944 r. została aresztowana przez gestapo na punkcie kontaktowym. Przebywała w więzieniu na Pawiaku, skąd następnie została wywieziona do obozu koncentracyjnego Ravensbruck, a potem Buchenwald KL Komando Lipsk. Po wyzwoleniu kontynuowała studia polonistyczne na Uniwersytecie Poznańskim. Po aresztowaniu Tadeusza Macińskiego „Prusa” ujawniła się przed UB. W latach 1947–1950 pracowała w dwutygodniku Polskiego Związku b. Więźniów Politycznych „Wolni Ludzie”, a przez następne 30 lat w Państwowym Wydawnictwie Rolniczym i Leśnym jako redaktor naczelny miesięcznika. Wyszła za mąż za Władysława Trzcińskiego, również działacza Ruchu Narodowego, z którym miała dwie córki. We wrześniu 1980 r. uczestniczyła w tworzeniu na terenie zakładu NSZZ „Solidarność”. W 1981 r. przeszła na emeryturę
i zajęła się działalnością społeczną w Związku Inwalidów Wojennych i Zarządzie Zespołu Seniorów Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Zmarła 9 sierpnia 2020 roku.