Hubert Błaszczyk
Sędzia, skazany w stanie wojennym za działalność opozycyjną, emigrant polityczny w Australii od 1987 r.
Hubert Błaszczyk urodził się 10 grudnia 1952 r. w Golczewie k. Kamienia Pomorskiego. Jest absolwentem Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Prawa i Administracji (1975). W latach 1971-1972 należał do ZSP, a w latach 1980-1981 do PZPR. Od 1975 do 1977 r. był aplikantem w Sądzie Wojewódzkim w Zielonej Górze, 1977-1979 asesorem sądowym Sądu Rejonowego w Świebodzinie, a od 1979 do 1982 r. sędzią, przewodniczącym Wydz. Cywilnego, wiceprezesem świebodzińskiego Sądu Rejonowego.
We wrześniu 1980 r. wstąpił do struktur Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” utworzonych przy Sądzie Wojewódzkim w Zielonej Górze. Był członkiem Komitetu Zakładowego, a w 1981 r. został doradcą prawnym Międzyzakładowej Komisji Koordynacyjnej „Solidarność" w Świebodzinie. Po wprowadzeniu stanu wojennego nie podpisał deklaracji lojalności i nie zaprzestał działalności opozycyjnej. W okresie od stycznia do marca 1982 r. był członkiem nielegalnej organizacji Podziemie NSZZ „Solidarność" Ziemi Świebodzińskiej. Celem organizacji było m.in. sporządzanie i kolportowanie ulotek. 29 kwietnia 1982 r. został aresztowany i osadzony w Areszcie Śledczym w Zielonej Górze. 17 czerwca 1982 r., za tę działalność wyrokiem Sądu Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu został skazany na 4 lata pozbawienia wolności i utratę praw obywatelskich na 3 lata. Po ogłoszeniu wyroku w lipcu 1982 r. został osadzony w Zakładzie Karnym we Wrocławiu. W marcu 1983 r. został przeniesiony do Zakładu Karnego w Strzelinie. Odmówił podpisania wniosku o ułaskawienie. 2 września 1983 r. został zwolniony z więzienia na mocy amnestii. Po wyjściu z więzienia i zwolnieniu z miejsca pracy w latach 1983-1984 pozostawał bez zatrudnienia. Do 1987 r. kontaktował się z działaczami „Solidarności" w kilku regionach kraju. W latach 1983-1987 był inwigilowany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i namawiany do współpracy. Rozpracowanie zakończono w 1987 r., gdy wraz z rodziną wyemigrował do Australii.
W latach 1988-1992 pracował jako robotnik budowlany; 1992-1996 operator maszyny; od 1996 kierownik magazynów. Od stycznia 2010 r. jest przewodniczącym działającego w Australii Związku Więźniów Politycznych Okresu Stanu Wojennego.
Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2007), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2025), medalem „Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości – Bene Merentibus Iustitiae” (2014), Krzyżem Wolności i Solidarności (2017).