Wojciech Myślecki
W latach 1968–1989 działacz opozycji demokratycznej, członek Komitetu Wykonawczego Solidarności Walczącej. Nauczyciel akademicki Politechniki Wrocławskiej.
Wojciech Myślecki urodził się 22 lipca 1948 r. we Wrocławiu. Jest synem Zdzisławy Myśleckiej z domu Berger (pochodzącej z Lwowa), oraz Leona Myśleckiego. Ojciec był absolwentem prawa oraz podchorążówki, wicestarostą miasta Skałat (Kresy). Podczas września 1939 r., służył w dywizji generała Wilhelma Orlik-Rückemanna: początkowo na odcinku wschodnim, następnie przedostał się na front niemiecki, trafił do niewoli do oflagu. Rodzina, osiadając już we Wrocławiu, bardzo często wspominała przedwojenne Kresy, w co wysłuchiwał się młody Wojciech. Dzieciństwo spędził wśród gruzów i niewypałów powojennych, co czasem przybierało niebezpieczne skutki. W notacji opisuje tkanką społeczną zniszczonego miasta oraz młodzieńczą codzienność.
Wojciech Myślecki wspomina względny studencki liberalizm w szarej komunistycznej rzeczywistości (1967–1970 w ZSP). W marcu 1968 r. będąc studentem Politechniki Wrocławskiej (Wydział Elektroniki), współorganizował akcje protestacyjne, wówczas wygłosił być może najważniejsze swoje publiczne przemówienie. Został członkiem Komisji Organizacji Wieców Uczelni Wrocławskich oraz Międzyuczelnianego Komitetu Studentów Wrocławia. Kilka tygodni później, 1 maja współorganizował demonstrację studencką w obronie więzionych studentów w czasie oficjalnego pochodu. Po wszystkim był represjonowany, nie mógł zostać na uczelni, choć posiadał podpisany już staż asystencki. Sytuacja zmieniła się dopiero po objęciu władzy przez Edwarda Gierka. Został przyjęty na PWr.
W latach 1970–2008 był pracownikiem naukowym PWr., doktorat zdobył w 1978 r. (1975–1980 członek Związku Nauczycielstwa Polskiego). W latach 70’tych nawiązał współpracę ze środowiskiem skupionym wokół niezależnego pisma „Biuletyn Dolnośląski” (mającego własną drukarnię, co będzie mieć znaczenie w późniejszej podziemnej działalności). Tam poznał m.in. Kornela Morawickiego. W 1976 r. organizował zbiórki pieniędzy dla robotników represjonowanych w Radomiu, zbierał petycje domagając się amnestii dla więzionych uczestników, zajmował się kolportażem „drugiego obiegu”. W 1980 r. współorganizował strajk na PWr., został członkiem Komitetu Strajkowego PWr. Od września 1980 r. w Solidarności (członek prezydium KZ), w 1981 r. był delegatem na WZD Regionu Dolny Śląsk. Został również członkiem Komisji Porozumiewawczej „S” PWr. z władzami uczelni. Kiedy jesienią 1981 odbywały się demokratyczne wybory na rektora (funkcję tę obejmuje prof. Tadeusz Zipser), doceniono jego talent organizacyjny i mianowano go dyrektorem rektoratu. Jednak nowe porządki trwały bardzo krótko… Po wprowadzeniu stanu wojennego współorganizował strajk na PWr., który po dwóch dniach został brutalnie spacyfikowany. 16 grudnia 1981 r. zostaje zatrzymany i internowany. Przetrzymywany w Ośrodkach Odosobnienia we Wrocławiu, Nysie i Grodkowie, skąd 19 sierpnia został zwolniony.
W październiku 1982 r. wstępuje w szeregi Solidarności Walczącej. Organizuje działalność informacyjno-propagandową, uczestniczy w akcjach ulotkowych, plakatowych i manifestacjach ulicznych. Po dwóch latach zostaje członkiem Komitetu Wykonawczego SW (jest pomysłodawcą tej struktury): odpowiedzialny za pion organizacyjny, dział łączności z krajem (tworzenie i nadzór nad oddziałami SW w m.in. Jeleniej Górze, Strzelinie, Strzegomiu. Wałbrzychu) oraz za kontakty z zagranicą i przejęcia transportów ze sprzętem i materiałami poligraficznymi. Jeden z głównych koordynatorów ruchu wydawniczego SW. Redaktor, autor, współpracownik podziemnych pism: „Biuletyn Dolnośląski”, „Solidarność Walcząca” (ps. Andrzej Lesowski, Jerzy Lubicz), „Walka” (ps. Jerzy Lubicz) „Solidarność Dolnośląska”.
Z ramienia SW był konsultantem i łącznikiem z organizacjami podziemnymi/niezależnymi, m.in. Grupą Porozumiewawczą Opozycji Dolnośląskiej, Arcybiskupim Komitetem Charytatywnym we Wrocławiu, Prymasowskim Komitetem Charytatywno-Społecznym w Warszawie oraz grupą wrocławskich adwokatów. Od 1983 r. również współpracownik komórki wywiadu i kontrwywiadu SW, a także podziemnego Radia SW. Podczas nagrania wiele miejsca poświęca na opisie struktury i organizacji SW.
28 lutego 1984 r. został ponownie zatrzymany i osadzony w AŚ we Wrocławiu, 26 lipca zwolniony na mocy amnestii. W latach 1984 – 1986 członek Komitetu Obrony Praw Człowieka we Wrocławiu, w 1984–1989 wykładowca w Duszpasterstwach Ludzi Pracy, Tygodni Kultury Chrześcijańskiej (m.in. we Wrocławiu, Lubaniu, Głogowie, Lubinie). W okresie 1986–1989 współpracownik Komisji Interwencji i Praworządności NSZZ „S”. Współautor (z Kornelem Morawieckim i Andrzejem Zarachem) Zasad ideowych i programu działania Solidarności Walczącej (1987 r.). W dniach 25–28 sierpnia 1988 współorganizował Międzynarodową Konferencję Praw Człowieka w Krakowie-Mistrzejowicach. Był przeciwnikiem porozumienia z komunistami oraz Okrągłego Stołu. W latach 1982–1988 był wielokrotnie zatrzymywany, przesłuchiwany, poddawany rewizjom, karany grzywnami przez kolegia ds. wykroczeń. Wspomina w nagraniu, że koszty działalności ponosiła również rodzina, szczególnie żona (która była narażona na „gościnę” ludzi komunistycznych służb), czy mama (pamiętająca jeszcze Rzeź Wołyńską).
Był przeciwnikiem obrad Okrągłego Stołu. Po 1989 r. był zwolennikiem rozwiązania struktur SW (by nie stała się partią polityczną). Działał w Partii Wolności (1990–1994), Ruchu Stu (1995–1999), AWS (1999–2001). Po upadku PRL był doradcą do spraw polityki gospodarczej Prezesa Rady Ministrów od 1991 do 1992. W okresie 1991-1993 był również Pełnomocnikiem Rektora Politechniki Wrocławskiej do spraw Przekształceń Organizacyjnych. W 1992 r. był szefem zespołu doradców wojewody wrocławskiego. Od 1994 członek rad nadzorczych kilku dużych spółek prawa handlowego. W latach 1972–2008 w Polskim Towarzystwie Akustycznym; od 1975 w Polskim Towarzystwie Fonetycznym. Od 2004 r. prezes Stowarzyszenia Inicjatywa Historyczna we Wrocławiu, od 2008 członek Stowarzyszenia Solidarność Walcząca. Autor kilkudziesięciu prac naukowych i publikacji z zakresu telekomunikacji, cyfrowego przetwarzania sygnałów i informatyki zarządczej, energetyki i strategii gospodarczej. Profesor Honorowy Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2007), Krzyżem Wolności i Solidarności (2022).