Alicja Lutostańska
Warszawianka z korzeniami szlacheckimi sięgającymi XV w., przez przodków związana z Suwalszczyzną, jako czternastolatka przeżyła Powstanie Warszawskie, historyk sztuki, specjalistka w zakresie urbanistyki polskich miast i budowli z XVII i XVIII w., konsultantka w zakresie ochrony zabytków, działaczka organizacji społecznych w obszarze popularyzacji zabytków kultury i sztuki.
Alicja Jadwiga Lutostańska urodziła się 5 lipca 1930 r. w Warszawie. Miała szlacheckich przodków mieszkających na wschodnim Mazowszu od połowy XV w., a od połowy XVIII w. w Jabłonowie koło Wiatrołuży na Suwalszczyźnie. Jej matką była pochodząca z Suwałk Maria z d. Bigelmajer Lutostańska (1896-1971), a ojcem Szymon Klemens Lutostański (1894-1933), również pochodzący z Suwalszczyzny, major służby stałej Wojska Polskiego. Rodzina Bigelmajerów przybyła z Petersburga do Warszaw po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Jej siedemnastoletni kuzyn Tadeusz Lutostański działał konspiracyjnie w Suwałkach jako harcerz. W wyniku zdrady został ujęty przez Gestapo, a następnie skazany na śmierć i zgilotynowany w Królewcu. Jest on patronem Suwalskiego Hufca ZHP.
Alicja wraz z rodzicami mieszkała w Warszawie przy ul. Wspólnej 5. Kiedy miał trzy lata zmarł jej ojciec. Matka podjęła pracę zarobkową, a Alicja na lata 1933-1935 została oddana do przedszkola prowadzonego przez Stowarzyszenie „Rodzina Wojskowa” w Belwederze. W przedszkolu przebywała m.in. z córkami Marszałka Józefa Piłsudskiego. Następnie podjęła naukę w I klasie szkoły powszechnej prowadzonej przez to samo stowarzyszenie przy ul. Szucha. Potem przez rok uczyła się w szkole sióstr nazaretanek przy ul. Czerniakowskiej. W 1939 r. razem z matką w Śródmieściu przeżyły oblężenie, bombardowanie i ostrzeliwanie Warszawy przez Niemców. Podczas okupacji w ich mieszkaniu odbywały się konspiracyjne spotkania. Alicja bywałą świadkiem ulicznych łapanek, pamięta głód. Pamięta też tragiczny czas Powstania Warszawskiego. Po ustaniu walk, 2 października od ul. Śniadeckich razem z matką były pieszo gnane w kolumnie Warszawiaków do niemieckiego obozu wysiedleńczego Dulag 121 w Pruszkowie. Udało się im uciec i dotarły do letniego domu dziadków w Brwinowie przy ul. Leśnej. W pierwszych dniach lutego 1945 r. wróciły do Warszawy. Ich dom był zburzony, straciły cały dobytek. Początkowo pomieszkiwały w kilku miejscach u znajomych na Grochowie. W marcu Alicja została przyjęta do VI Miejskiego Gimnazjum i Liceum przy ul. Boremlowskiej, później imienia Powstańców Warszawy. Pod koniec lat 40. matka dostała służbowe mieszkanie przy ul. Uniwersyteckiej 6 na Ochocie.
Alicja zdała maturę w swoim liceum, a następnie w 1954 r. ukończyła Wydział Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego w sekcji historii sztuki. Jej profesorami byli m.in. Władysław Tomkiewicz i Stanisław Lorenc. Po studiach pierwsze 10 lat przepracowała jako specjalista w Pracowni Konserwacji Zabytków, a kolejne 5 w międzyuczelnianym zakładzie problemów architektury i urbanistyki PAN jako starszy asystent. W 1962 r. zamieszkała na Powiślu. W marcu 1969 r. wyjechała z założenia na krótko do Londynu, ale wyszła tam za mąż za Władysława Michurę cichociemnego i żołnierza brygady powietrzno-desantowej gen. Sosabowskiego. Jesienią 1971 r. sama wróciła do Polski i przez rok w ramach restrykcji politycznych za pozostanie w Londynie nie mogła dostać pracy. W 1972 r. udało się jej uzyskać zatrudnienie w DESIE w sekretariacie i salonie sprzedaży, a następnie została adiunktem w oddziale Muzeum Narodowego Zamek Królewski i tworzyła dokumentację jego odbudowy. Od 1975 r. przepracowała 12 lat jako inspektor w wydziale inspekcji terenowej Ministerstwa Kultury, a kolejne 5 w Urzędzie Konserwatora m.st. Warszawy. Jest historykiem sztuki ze specjalnością historii barokowej rezydencyjnej architektury i urbanistyki polskiej XVII-XVIII w. Brała udział w opracowywaniu wytycznych odbudowy miast historycznych, opracowała dokumentację m.in. do odbudowy Zamku Ujazdowskiego w Warszawie, pałacu Branickich w Białymstoku, klasztoru kamedułów na Wigrach, zamku Krzyżtopór w Ujeździe. Opublikowała liczne artykułów z zakresu zabytkowej architektury XVII - XIX wieku.
Po przejściu na emeryturę podejmowała się wysokich funkcji w społecznych organizacjach działających na rzecz kultury i sztuki, m.in. była wiceprezesem zarządu głównego Towarzystwo Przyjaciół Warszawy, do dzisiaj jest przewodniczącą sądu koleżeńskiego Towarzystwa Przyjaciół Warszawy. Jest rzeczoznawcą Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków, członkiem Międzynarodowej Rady Ochrony Zabytków i Miejsc Historycznych (ICOMOS). Za swoją działalność zawodową i społeczną została uhonorowana licznymi odznaczeniami, m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi i Srebrnym Medalem „Gloria Artis” za całokształt działalności kulturalnej.