Jacek Mężyk
Pochodzi ze Starachowic, odbył studia inżynierskie w NRD w Dreźnie, pracował w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Radomiu gdzie w końcu 1981 r. był członkiem komisji zakładowej NSZZ Solidarność, uczestniczył w najdłuższym strajku okupacyjnym w czasach PRL, szykanowany przez MO w stanie wojennym.
Jacek Mężyk urodził się 23 kwietnia 1953 r. w Starachowicach. Jego rodzicami byli Stanisława i Marian pochodzący z Woli Soleckiej. W czasie wojny ojciec był żołnierzem Batalionów Chłopskich zasłużonego w walce oddziału partyzanckiego, potem zgrupowania „Ośka” Jana Sońty. Jacek miał dwóch starszych braci Ryszarda i Kazimierza. Po ukończeniu szkoły podstawowej kontynuował naukę w liceum ogólnokształcącym. W 1973 r. zdał egzamin na studia i wyjechał na tzw. wymianę do NRD. Nauki pobierał w Dreźnie w wyższej szkole transportu na wydziale techniki samochodowej. W czasie studiów ożenił się z koleżanką Polką z innej uczelni, tam urodził się im syn. Studia ukończyli w 1978 r. i wrócili do Polski. Podjęli pracę w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Radomiu. Jacek Mężyk na Wydziale Mechanicznym Instytutu Eksploatacji Pojazdów i Maszyn, a jego żona Anna na Wydziale Ekonomicznym. Instytut z czasem został przekształcony w Centrum Uczelniano - Przemysłowe. Latem 1980 r. uczestniczył w zakładaniu struktur Solidarności w CUP. Został skarbnikiem w komisji zakładowej, potem w komitecie strajkowym lokalnej jednostki NSZZ Solidarność. W trakcie strajku wyjechał do Białegostoku w celu nawiązania współpracy i kontaktów w tamtejszej Akademii Rolniczo-Technicznej dla wsparcia strajku w Radomiu. W tym czasie inne osoby w tym samym celu udały się do wielu ośrodków akademickich w kraju. Po zakończeniu strajku był nękany przez Milicję Obywatelską, wzywany na komendę, przesłuchiwany. W stanie wojennym zabezpieczał związkowe pieniądze oraz dokumentację strajkową.