N0248
Bliski współpracownik ks. Jerzego Popiełuszki, a następnie świadek w jego procesie beatyfikacyjnym.
Warszawa, pierwsza połowa lat osiemdziesiątych. Ksiądz Jerzy Popiełuszko posługuje w parafii św. Stanisława Kostki. Z racji odprawianych Mszy za Ojczyznę jest osobą powszechnie znaną, także w środowiskach artystycznych. Jest to bowiem czas, gdy ludzie kultury bojkotują oficjalne państwowe środki przekazu, znajdując miejsca dla swej twórczości m.in. w kościołach. Adam Nowosad, jako człowiek z najbliższego otoczenia kapłana, niejednokrotnie spotyka u jego boku znane postaci życia artystycznego. Pewnego dnia, pilnując na schodach żoliborskiej plebanii dostępu do księdza osób niepowołanych – zwłaszcza z bezpieki – podejmuje znanego ze szklanego ekranu Piotra Machalicę. Nie wiedzieć czemu, jest przekonany, że to ksiądz – jeden z wielu, którzy odwiedzają kapelana „Solidarności”. Tak też anonsuje go księdzu Jerzemu, jednak nie potrafi wówczas podać jego nazwiska. „No dobra, to jak ksiądz, to poproś, przyprowadź” – słyszy w odpowiedzi. Po chwili obaj wchodzą na górę i ku zdziwieniu Adama, ks. Popiełuszko wybucha śmiechem. „No ładnie, zrobili mi z pana księdza. Ale bardzo się cieszę, proszę bardzo” – odpowiada ks. Jerzy. Dopiero po jakimś czasie Pan Adam uświadamia sobie, że jego gafa wyniknęła stąd, iż kojarzył znanego już wówczas aktora z serialu „Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy”, gdzie wcielał się w postać ks. Piotra Wawrzyniaka, działacza społecznego z Wielkopolski w czasach zaborów.
