N0163
Siostry, po II wojnie światowej stworzyły we Lwowie dom pomocy polskim dzieciom i młodzieży. Podtrzymywały tożsamość narodową i kształtowały świadomość historyczną młodych ludzi poprzez udzielanie tajnych lekcji historii, literatury i języka polskiego.
Lwów, połowa lat siedemdziesiątych XX wieku. Siostry Irena i Jadwiga Zappe już od ponad dwudziestu lat z oddaniem pracują na rzecz zaniedbanych przez państwo dzieci z lwowskich rodzin. Uczą je historii, literatury i języka polskiego, zasad wiary katolickiej, języków obcych, a także gry na fortepianie. Co roku wystawiają również jasełka i przedstawienia wielkopostne. Ich działalność jest solą w oku dla władz sowieckich, które na wszelkie możliwe sposoby starają się im przeszkodzić. Siostry są inwigilowane i szykanowane, dochodzi nawet do próby wytoczenia im procesu sądowego. Jako świadków władze biorą dzieci ze szkoły zmuszając je do składania niekorzystnych dla sióstr zeznań. I choć niektóre z dzieci pod presją podpisują oświadczenia, to wkrótce potem zapłakane i skruszone przychodzą do kobiet, by o wszystkim im opowiedzieć. Jadwiga i Irena nie czują jednak gniewu. Instruują dzieci, jak zachować się podczas kolejnego wezwania. Mimo represji nie zamierzają bowiem zaprzestać swojej działalności, wiedząc, jak wiele dobrego przynosi ona młodemu pokoleniu w totalitarnym państwie. Owoce tego będzie im dane ujrzeć jeszcze wielokrotnie.
