N0339
Córka i wnuczka osób, które w czasie II wojny światowej w swoim gospodarstwie rolnym we wsi Holendry Baranowskie w powiecie Grodzisk Mazowiecki ofiarnie i skutecznie ukryły i uratowały od śmierci kilku Polaków pochodzenia żydowskiego.
Trwa okupacja niemiecka. Jolanta wraz z rodzicami mieszka w gospodarstwie dziadków – rodziców jej ojca, we wsi Holendry Baranowskie w powiecie Grodzisk Mazowiecki. Gospodarstwo jest duże i zasobne jak na wojenny czas, dobrze prosperowało już przed wojną. Rodzice pracują w nim razem z dziadkami. Z tamtego czasu Jolanta do dzisiaj zapamiętuje dokładnie jedno wydarzenie, które zostawiło trwały ślad w jej psychice. Miała wówczas 3 – 4 lata. Pewnego dnia biegła beztrosko przez sad dziadków. W pobliżu stały duże, wiklinowe kosze używane do składowania spadów owocowych. Nagle z jednego z koszy wychyliła się głowa. Zobaczyła ciemne, długie włosy, czarną brodę. Obydwoje przestraszyli się. Człowiek ponownie schował się do beczki, a przerażona Jolanta z krzykiem pobiegła w kierunku domu. Po drodze natrafiła na dziadka, któremu opowiedziała, co się stało. Dziadek, którego bardzo kochała, i do którego miała wielkie zaufanie uspokoił ją i powiedział, że tego pana z brodą nie musi się bać. To dobry człowiek, tylko obecnie bezdomny
i dlatego przebywa w gospodarstwie wraz z innymi osobami będącymi w podobnej sytuacji. Poprosił ją: „Jak tu przyjdzie ktoś obcy do nas o tym nie mów, proszę”. W gospodarstwie dziadków w tym czasie ukrywało się kilka osób narodowości żydowskiej oraz młodsza siostra babci z mężem Żydem i dwójką ich dzieci.
