N0466
Działacz opozycji demokratycznej w PRL (przewodniczący Komitetu Obrony Więzionych za Przekonania w Płocku, członek KPN), internowany w stanie wojennym, emigrant polityczny.
Jest 13 grudnia 1981 r., noc. Andrzej Pacałowski wraz z żoną wracają samochodem z posiedzenia na którym dokonano wyboru władz „Solidarności” w płockiej Petrochemii. Jest już po północy. Gdy docierają do domu, po kilkunastu minutach słyszą walenie do drzwi. Po otwarciu stają przed nimi kapitan milicji, mężczyzna po cywilnemu, esbek i dwóch milicjantów. Od jednego z nich słyszą: „Koniecznie potrzebujemy pana i pana żonę w kombinacie, bo tam jest sytuacja, jakiś sabotaż”. Takie słowa wydają się podejrzane. Andrzej oświadcza: „To proszę w takim razie, panie kapitanie, podpisać zobowiązanie, że nas pan zawiezie do kombinatu i odwiezie”. Oficer podpisuje. Żona przed wyjazdem zostawia kwit u sąsiadów. Po chwili wszyscy wsiadają do milicyjnej Nysy, która jak się okazuje nie jedzie do zakładu pracy, lecz do komendy MO. Przed autem otwiera się stalowa brama, a wewnątrz ich oczom ukazuje się szpaler uzbrojonych w karabiny maszynowe milicjantów z psami. „To ładnie nas pan oszukał, panie kapitanie” – kwituje Andrzej Pacałowski. „Trudno, stan wojenny” – odpowiada spokojnie oficer. Następnego dnia bezpieka odbiera od sąsiadki papier z „zapewnieniem” o zawiezieniu małżeństwa do Petrochemii płockiej.
