Konstanty Wójcik
Żołnierz ZWZ i AK, uczestnik wojny obronnej w 1939 r., działacz polskiego podziemia niepodległościowego.
Konstanty Wójcik urodził się w 1920 r. w Urzędowie. W pierwszych latach swojego życia mieszkał w Bęczynie wraz z matką Stanisławą, ojcem Janem oraz trojgiem rodzeństwa. Uczył się w Szkole Jagiellońskiej w Urzędowie.
Od dziecka cechowały go pogoda ducha oraz miłość do przyrody i śpiewu. W 1934 r. zamieszkał na stancji w niedalekim Kraśniku, gdzie podjął naukę w gimnazjum. Po jego ukończeniu, za namową nauczycielki, zdecydował się pójść do liceum. Wybrał Liceum im. Hetmana Jana Zamoyskiego w Lublinie. Nauka w dużym mieście była dla niego wyzwaniem. Pomieszkiwał skromnie w pokojach u kolegów z klasy. Na życie zarabiał, udzielając korepetycji z matematyki.
Wiosną 1939 r. w atmosferze przedwojennych napięć, zdał maturę i od razu otrzymał przydział do wojska. W sierpniu skierowano go na granicę z Prusami Wschodnimi, gdzie dołączył do grupy budującej umocnienia obronne. Pracę tę kontynuował do 4 września 1939 r. W wyniku kampanii wrześniowej został wycofany ze stanowiska do Warszawy. Tam dołączył do Ochotniczej Kompanii przy 61. Batalionie Saperów na Pradze i zajął się produkowaniem min lądowych. Gdy Warszawa skapitulowała, dostał się do niewoli. Udało mu się jednak szybko zbiec i powrócić do rodzinnego Urzędowa.
Tam włączył się do walki przeciw niemieckiemu okupantowi w szeregach Związku Walki Zbrojnej. Początkowo planował z innymi członkami podziemia przedostać się na front zachodni. Ze względu na liczne przeszkody postanowili powrócić do Urzędowa. W 1943 r. wstąpił do Kedywu AK. Uczestniczył w ok. 20 akcjach dywersyjno-sabotażowych, rekwizycyjnych, manifestacyjnych, pościgowych oraz ochronnych.
Przeprowadzał ataki na niemieckie pociągi wiozące żołnierzy na front, akcje likwidacyjne, a także zaopatrywał swój oddział w żywność. W lipcu 1944 r. garnizon urzędowski AK został zmobilizowany do akcji „Burza”. Konstanty Wójcik do końca wojny walczył w partyzantce.
Latem 1945 r. został odnaleziony przez funkcjonariuszy UB, aresztowany oraz poddany przesłuchaniom. Wykorzystał chwilę zwolnienia warunkowego na ucieczkę do Warszawy. Tam łącząc swoje zamiłowanie do przyrody i nauki, rozpoczął studia na Wydziale Leśnym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Naukę ukończył w 1950 r. z tytułem inżyniera leśnika oraz magistra nauk agrotechnicznych. Z powodu swojej partyzanckiej przeszłości spotykał się z dyskryminacją w pracy. Zmarł 1 kwietnia 2014 r. w wieku 94 lat.
Został odznaczony Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Walecznych, Brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Medalem Wojska Polskiego.