Włodzimierz Caspaeri-Chraszczewski
Włodzimierz Caspaeri-Chraszczewski, syn Tadeusza Caspaeri-Chraszczewskiego – żołnierza ochotnika ps. „Lech” 1. Kompanii Kadrowej będącej zalążkiem powstających w 1914 r. Legionów Polskich, późniejszego majora piechoty służby stałej Wojska Polskiego. Po kampanii wrześniowej 1939 r. wraz z ojcem, matką i rodzeństwem był internowany na Węgrzech. Po wojnie powrócił do Polski.
Włodzimierz Caspaeri-Chraszczewski urodził się 25 lipca 1925 r. w Warszawie. Był synem Marii z d. Chrzanowskiej i Tadeusza Marcelego Caspaeri-Chraszczewskiego, członka PPS oraz Związku Strzeleckiego, żołnierza ochotnika ps. „Lech” 1. Kompanii Kadrowej będącej zalążkiem powstających w 1914 r. Legionów Polskich, później żołnierzem I i III Brygady LP, członka POW, po odzyskaniu niepodległości oficera piechoty służby stałej w Wojsku Polskim, uczestnika wojny-polko-bolszewickiej w 1920 r., po wojnie magistra prawa i oficera w Gabinecie Wojskowym Prezydenta RP, w 1930 r. awansowanego do stopnia majora. Miał młodszą siostrę Marię urodzoną w 1927 r. Wychowywany był w duchu niepodległościowym. Edukację podstawową pobierał w domu. Do pierwszej klasy gimnazjalnej zaczął uczęszczać do Męskiego Gimnazjum i Liceum im. Towarzystwa Ziemi Mazowieckiej w Warszawie przy ul. Klonowej 16. Do wybuchu wojny w 1939 r. ukończył trzy klasy. Przez relacje służbowe ojca Włodzimierz miał okazję spotkać wiele ważnych postaci II RP, m.in. Prezydenta RP Ignacego Mościckiego, generała Bolesława Wieniawę-Długoszowskiego, był uczestnikiem wręczania buławy marszałka Polski generałowi Edwardowi Rydzowi-Śmigłemu, jego matka była cioteczną siostrą żony Prezydenta Warszawy Stefana Starzyńskiego. Wybuch wojny w 1939 r. zastał go wraz z rodziną w Warszawie, a wkroczenie Armii Czerwonej 17 września – w Krzemieńcu. Dwa dni później przekroczyli granicę i dotarli do Budapesztu. Włodzimierz przebywał w kilku obozach internowania i polskich ośrodkach. Kontynuował naukę. Na Węgrzech doczekał wkroczenia Armii Czerwonej. Latem 1945 r. udało mu się dotrzeć do południowych Włoch w rejon stacjonowania 2. Korpusu Polskiego. Stamtąd został ewakuowany do obozu repatriacyjnego w środkowej Anglii, a następnie do Londynu. Do Polski wrócił w 1948 r. Założył rodzinę, miał dzieci i wnuki. Zmarł 2 listopada 2019 r. Został pochowany na Starych Powązkach w Warszawie.