N0639
Aktorka teatralna, radiowa i filmowa. Współtworzyła zakazany w stanie wojennym Teatr Domowy.
Jesienią 1982 roku, na warszawskim Ursynowie, w mieszkaniu Ewy zapada decyzja o powołaniu Teatru Domowego. Powstaje on z buntu wobec cenzury, wobec zdejmowania z afiszy teatrów sztuk i grozy stanu wojennego. Kilka dni później w tym samym miejscu odbywa się pierwszy spektakl. Do mieszkania dyskretnie przybyło kilkadziesiąt osób. Dla kamuflażu wyprawiano imieniny, więc był poczęstunek, a zamiast braw śpiewano „sto lat”. Szybko okazało się, że nie będzie to jednorazowe wydarzenie, a z prośbą o wystawienie spektakli zgłaszają się kolejni chętni, zapewniając bezpieczny lokal oraz zaufaną publiczność…
Ewa Dałkowska barwnie opowiada historię popularnego „Bluzgu na Jaruzelskiego”, czy jedynej wpadki, kiedy to podczas spektaklu wkroczyła Służba Bezpieczeństwa , a niewzruszona publiczność sądziła, że jest to cześć zaplanowanej inscenizacji… Poznaj również wspomnienia dotyczące powojennego Wrocławia, życia artystycznego Warszawy, ważnej relacji z Aleksandrem Bardinim, czy dyrektorem Teatru Powszechnego - Zygmuntem Hübnerem. To opowieść o spotkaniach z księdzem Jerzym Popiełuszką, czy Lechem Wałęsą. Co zawdzięcza Janowi Olszewskiemu, kim dla niej jest Jan Pietrzak? Jak wyglądał bojkot aktorów w stanie wojennym, PRL-owska rzeczywistość na Ursynowie, oraz jaką formę artystyczną uważa za najtrudniejszą? Zapraszamy na notację z Ewą Dałkowską.
