N0261
Urodzona i mieszkająca na Podlasiu, w 1941 r. wywieziona jako dziecko wraz z rodziną na Syberię, zasłużona nauczycielka, działaczka Związku Sybiraków.
Jest dzień 21 czerwca 1941 r. Na Podlasiu trwa sowiecka okupacja. Lucyna mieszka z rodzicami i trojgiem rodzeństwa. Którejś nocy rozlega się walenie do drzwi ich domu. To sowieckie NKWD – wywózka. Całą ich rodzinę i sąsiadów ładują na ciężarówkę i wiozą na dworzec kolejowy pod wagony pociągu towarowego. Wagony typowe do przewozu bydła, małe, górne okienka, nie ma toalet, nie ma wody. Wewnątrz potworny ścisk załadowanych do nich ludzi. Pociąg rusza. W Białymstoku zostają podłączeni do większego składu, który rusza ku granicy. Lucyna jest za mała, żeby wszystko to rozumieć i zapamiętać. O niektórych zdarzeniach dowie się dopiero później z opowiadań mamy. Chyba najdramatyczniejszym jest los przypuszczalnie polskich kolejarzy. Zaczynają oni sabotować prędkość przemieszczania się pociągu. Po przejechaniu odcinka kilkudziesięciu kilometrów, włączają jazdę wstecz. Liczą, że może atak niemiecki na ZSRS nastąpi zanim transport dotrze nieodwracalnie na „nieludzka ziemię”. Funkcjonariusze NKWD zorientowali się wreszcie o co chodzi. Zatrzymują skład i na oczach wywożonych Polaków mordują maszynistę i jego pomocnika…
